دل با سکوت و خلوت غم، خو گرفته بود

آمد سکوت سرد و گرانبار را شکست

آمد صفای خلوت اندوه را ربود

آمد به این امید که در گور سرد دل

شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شور و اشتیاق

من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال

روشن کند به نور محبت چراغ من

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر

زان پیش تر که مرگ بگیرد سراغ من

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را

در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را

خاکستر از حرارت آغوش او کنم

چشمان من به دیده ی او خیره مانده بود

جوشید یاد عشق کهن در نگاه ما

آهی از آن صفای خدایی زبان دل

اشکی از آن نگاه نخستین، گواه ما

ناگاه، عشق مرده، سر از سینه برکشید

آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم

آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت

آهی کشید از سر حسرت که این منم!

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب

باز آن سرود مهر و محبت، ولی چه سود

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت

من دیگر آن نبودم و او دیگر "او" نبود!

                                                    "فریدون مشیری"

لیلای عزیزم، هنوزم فکر می کنی باید بنویسم...؟ 

خرسند ز پیمودن راه بلنــــــد عشق                گــــرچه دلش ز ثانیــــه ها نا امیــــد٬ بود

با اینکه طعم تلخ درد را چشیده بود                 آنکـــه خودش به دور دلـم غم تنیــــد٬بود

فریاد از زمــانه و این روزگـــــار پست                 او که دل از تـــرانه ی قلبـــــم بریــــد٬ بود

آنکــس که برای خاطر عشق دیگری                 بی شک صدای شکستنم را شنید٬ بود

او که ناله و هق هق درمانده ی مرا                  در ظلمت سرد و ساکت کوچــه دید٬ بود   

از همه چیز و همه کس خسته شدم. فکر نمی کردم روزگار اینقدر زشت باشه. هر اتفاق بدی که قرار بود بیفته٬ تو این مدت افتاده. بعضی وقتا فکر می کنم یعنی بدتر از اینم هست؟!

"او" مثل همه بود در حالیکه فکر می کردم مثل هیچکس نیست. دیگه حتی دلم نمی خواد توی گیومه بذارمش ولی دلم نمیاد. همه ی این اتفاقا به خاطر همین دل در به دره.

چه زود همه چیز عوض شد!!! هیچوقت عصر اون روز یادم نمی ره.من تازه همه چیز رو فهمیده بودم. چقدر وحشتناک بود. ساعتها با صدای بلند گریه کردم٬ داد زدم٬ فریاد زدم ولی سبک نمی شدم. اون بغض لعنتی هنوز سر جاش بود٬ نمی شکست. حس می کردم دارم خفه میشم. فرداش که "او" می خواست حالمو بپرسه بهش گفتم بره٬ واسه همیشه. نمی خواستم جوابشو بدم ولی بازم این دلم نذاشت. لحظه های سختی بود. خیلی سخت. بدون اینکه بفهمه گریه می کردم. بالاخره اون بغض لعنتی شکست...!!!

نمیدونم چرا اینقدر دلتنگی می کردم. حس می کردم از هم دورتر شدیم. دوست داشتم صداشو بشنوم. داشتم واقعاْ دیوونه می شدم. بهش زنگ می زدم ولی نمی تونستم حرف بزنم. چشمام پر می شد و گوشی رو قطع می کردم. تا اینکه آخرین بار حرف زدم. فقط گفتم سلام. بقیه ی حرفا رو "او" زد. گفت چرا اینطوری شدی؟! ولی من هیچی نمی تونستم بگم و فقط سیل اشک بود که صورتمو می پوشوند. هنوزم از یاد آوری اون موقع گریه م می گیره.

بعد از اون اتفاق ذوق و شوقم واسه همه چیز یکدفعه تموم شد. با این که دلم برای تک تک تون تنگ شده بود ولی دیگه نمی تونستم بنویسم. نه برای شما و نه برای خودم. دفتر شعرم خیلی وقته داره خاک می خوره. آخرین شعری که گفتم رو براتون می نویسم.اگه دوست داشتین بخونین.  ببخشید که سرتونو درد آوردم. خیلی دوست داشتم روز تولدم بیام و بهتون سر بزنم ولی اونم نشد. ۲۲ همین ماه بود. امیدوارم منو ببخشید. اگه از حرفام ناراحت شدید بازم به بزرگی خودتون ببخشید. دوستون دارم خیلی زیاد. راستی تا یادم نرفته بگم که خیلی خوشحال شدم وقتی پیامای پیام جونو دیدم. ممنون که منتظرم بودی.